About ten years ago, frustrated with my existing home automation system, I decided to write some software myself. I wanted to keep the devices I already had, add the latest gadgets I fancied, and create reasonably complex scripts that would allow everything to work together.
Yes, there were some promising new technologies emerging, but each seemed to demand that I throw away what I already had, lock myself into yet another proprietary ecosystem, and still not offer much more than “when sensor 1 detects motion, switch on light 2.”
Having written compilers and interpreters in the distant past, I decided to create my own home automation scripting language. And so Homylon was born.
For years, it simply ran on my Macs, quietly doing exactly what I wanted. Of course, the thought of sharing it with the world crossed my mind more than once. But, to be fair, the whole thing had become far too complex and too large for one person to turn into something others could actually use.
But this year, two things happened.
First, my Patricia was diagnosed with cancer. We’ve been going through a long and demanding medical journey together, lasting about a year. We’re halfway through now, and I needed something to distract myself from time to time.
Second, I had already been experimenting with AI (have a look at my AI-written magazine, HuddleWorld.com), and the latest models have become really, really good.
Suddenly, thousands upon thousands of lines of code became manageable, maintainable, and expandable. What had seemed like an impossible one-man project was suddenly within reach.
And so, here we are!
Is it finished? Nooooo.
Does it work? Yesssss! :)
Enjoy!
Hoe blijven we de AI's de baas? Ik denk dat het de verkeerde vraag is en dat het antwoord op de juiste vraag ons beschaafder achterlaat.
Een tikfout van vóór mijn geboorte
Sommige lezers kennen mij misschien nog: de toen al half dove practice manager bij Capgemini, in de decennia rond de eeuwwisseling. Ik heb al sinds de jaren '80, onder andere aangedreven door Volmac Vleermuis, kunstmatige intelligentie hoog op mijn aandachtslijstje staan. Ik geniet nu iedere dag van een nieuw versie, nieuwe ideeën of vaak gewoon van het waarmaken wat er al jaren geleden is bedacht, wellicht in een ander jasje.
Mijn doofheid wordt veroorzaakt door DFNA9. Eén fout in één gen, het COCH-gen, dominant overerfelijk. Het werkt langzaam en onverbiddelijk: eerst de hoge tonen, dan de rest en onderweg neemt het ook je evenwichtsorgaan mee. Geen ongeluk, geen pech onderweg. Gewoon een tikfout die al in mij zat op de dag dat ik geboren werd.
Ik begin daarmee omdat ik de vraag "Hoe blijven we de AI's de baas?" daardoor anders hoor dan de meeste mensen en dat mag je gerust letterlijk nemen. Want precies de technologieën waar we blijkbaar bang voor zijn, is wat me mijn gesprekken teruggeeft. Live ondertiteling die met een halve seconde vertraging meeloopt was tien jaar geleden een dure menselijke schrijftolk. Nu is het software op mijn phone en AI-server thuis of in de cloud. Ik had ook kunnen kiezen voor de "robot-variant", een cochlear implant direct aangesloten op je gehoorzenuw. Ik vond het destijds nog niet goed genoeg. En de techniek die de genetische fout zélf kan repareren, CRISPR/Cas9, bestaat ook al. Ze is alleen in dit geval ook nog niet goed genoeg en beschikbaar voor mij en mijn familie.
Voor mij behoren deze 3 technologieën tot dezelfde familie: het zijn de technologieën die ons als biologisch wezen verder kunnen brengen dan de evolutie dat tot nu toe heeft gedaan: beter, robuuster, intelligenter. We zijn er wel blijkbaar bang voor.
Ik ben juist niet bang dat het te hard gaat. Ik vind dat het veel te langzaam gaat.
You already have a private test for whether a machine is truly intelligent. You may not be able to state it, but you will know the instant a machine passes it, because at that moment you will quietly decide that the test was never the real one. This is not a flaw in your reasoning. It is one of the most human things about you, and it is the reason artificial general intelligence may be the first revolution in history that people refuse to notice while standing directly inside it.
Last year we argued that the true obstacle to AGI had stopped being technical and become philosophical. Every advance follows the same small ceremony. A machine does something we said required intelligence, and within weeks that something is demoted. Chess was reduced to brute-force calculation, language to statistics, Go to optimization, scientific discovery to pattern matching. The programs kept improving. What kept changing was us. The technology barely moved overnight. We changed the definition.